Paddington

In het oerwoud van Donker Peru verwoest een aardbeving het huis van de berenfamilie. Oom Pastuzo duwt Paddington nog zijn rode hoed op het hoofd en komt dan om; je ziet de instorting deels in beeld. Tante Lucy stuurt de jonge beer daarna alleen naar Londen en gaat zelf naar het berenrusthuis. Binnen vijf minuten verliest de hoofdpersoon dus zijn oom en zijn thuis, en dat is voor jonge kijkers het zwaarste moment van de film.

Paddington zit op zijn koffer op het perron met een handgeschreven kaartje om zijn nek: zorg alstublieft voor deze beer. Honderden mensen lopen langs zonder te kijken. Het is stil en zacht gefilmd, maar juist die eenzaamheid raakt kinderen die zelf bang zijn om kwijt te raken. De familie Brown neemt hem uiteindelijk mee.

Taxidermist Millicent Clyde, dochter van de ontdekkingsreiziger die de beren ooit vond, wil Paddington opzetten en in een vitrine zetten. Ze verdooft hem met een pijltje, bindt hem vast op een tafel in het museum en staat met het mes klaar. De film speelt het met humor, maar het dreigement is letterlijk dat het pratende hoofdpersoon wordt opgezet, en veel ouders melden dat juist deze scene hun kind bang maakte.

Twee kortere momenten die er los uitspringen. Een jager richt in de proloog een geweer op een beer. En in huize Brown loopt Paddingtons eerste bad volledig uit de hand: hij vult de badkamer met water en surft op de trap naar beneden. Die tweede is pure slapstick en wordt door kinderen vooral hard om gelachen; hij staat hier omdat het tempo en het geraas jonge kleuters even kunnen overrompelen.