Gids voor ouders
Rond de intocht wil iedereen ineens dezelfde avond een Sinterklaasfilm kijken, en dan blijkt dat ze bijna allemaal Alle Leeftijden hebben. Dat zegt alleen dat er niets schadelijks in zit, niet dat elke film even zacht is. In de ene film raakt een paard zijn hoefijzer kwijt, in de andere wordt Sinterklaas ontvoerd en zit hij in handboeien. Daarom deze lijst, gegroepeerd per reeks en daarbinnen op volgorde van leeftijd, van de allerrustigste voor een driejarige tot de paar titels waar een kleuter van kan schrikken. Allebei de grote Nederlandse reeksen staan er compleet in. Per film staat ons eigen advies, hoe hij op de spanningsbarometer scoort en wat precies het zwaarste moment is.
In het kort, onze top 3
De bioscoopreeks die sinds 2012 elk jaar een nieuw deel krijgt, met vaste Pieten als Testpiet, Coole Piet en Danspiet en veel liedjes. Per leeftijd van oud naar nieuw.

Lucas vindt de Gouden Pepernoot en mag naar de Pietenschool in Spanje. De tweede winnaar is speelgoedwinkelier Simon de Graaier, die Sinterklaas juist wil tegenhouden; hebberig en dom, niet eng.

De bestbezochte Sinterklaasfilm ooit. Amerigo kan ineens praten en wordt daarom ontvoerd door stationschef Jef, die zo karikaturaal is neergezet dat er geen dreiging van uitgaat.

Kornee Kwastenbroek laat knuffels, moepies, ’s nachts de schoentjes weghalen. Speelgoed dat uit zichzelf beweegt is het vreemdste beeld van de hele reeks, al gebeurt er niets met de kinderen zelf.

Het enige deel met een boef met een plan: De Vleugelaer wil kinderen de Blafhoest bezorgen. Zodra de Pieten zelf gaan blaffen kantelt alles naar slapstick, en Cinemagazine noemt de film uitdrukkelijk niet eng.

Zevenenzestig minuten zang en dans, geen schurk en niemand in gevaar. Bloem verliest het gouden hoefijzer van Amerigo en gaat samen met Sinterklaas zoeken.

Speelgoedfabrikant Guus Blik steelt het grote boek, en op de Noordpool blijkt ook dat van de Kerstman weg. Slapstick van begin tot eind, gemaakt voor de allerjongsten.

Pietje Fernando mist de boot en probeert over land op tijd te komen. Het enige dat raakt is dat hij er in het begin helemaal alleen voor staat.

Pietje Fernando laat de klok van Sinterklaas vallen en daarmee verdwijnt de Sintmagie. Geen schurk; de spanning zit volledig in de aftelling naar pakjesavond.

Een papegaai veroorzaakt zo veel chaos dat de boot vastloopt op een onbekend eiland. Geen schurk; de reus Ivor die ze daar tegenkomen blijkt vriendelijk.

De mooiste van de reeks, opgenomen in de sneeuw in Tirol. Sara’s vader verstopt Ozosnel, waarna de Pieten ’s nachts in het donkere bos gaan zoeken.

Bezorgdrones lopen uit de hand en vernielen de stal van Jurre en Lotje. Veel lawaai en chaos, maar nergens gevaar; het gaat over fouten maken en sorry zeggen.

Het allereerste deel en het meest beladen: Mees mist een vader en een moeder die thuis is, en speelgoeddokter Fritz blijkt geen kindervriend met schimmige motieven.

De enige met een echt hard gegeven: Sinterklaas wordt ontvoerd, zit in handboeien en moet een videoboodschap inspreken. Luchtig gespeeld, maar niet voor de allerkleinsten.

Coole Piet valt van een dak en wordt daarna vastgehouden door een kluizenaar in het bos. Loopt goed af, maar reken op vragen.
De tweede reeks, sinds 2019. Dichter bij een gewone familiefilm, met bekende Nederlanders in gastrollen en wat meer verhaal per deel.

Drieenzeventig minuten met een verhaal dat klein genoeg blijft om te volgen: een projectontwikkelaar wil het kasteel slopen. De schurken zijn hebberig en dom, niet eng.

Boeven Mammie en Stan sluiten Sinterklaas en de Pieten op in het kasteel. Dat klinkt stevig, maar Kidsweek vindt de film juist niet spannend omdat de boeven zo onhandig zijn.

Robbie Reuzel is ook jarig op vijf december en krijgt daardoor nooit gasten. Dat gevoel van altijd vergeten worden is het enige beladen stukje; de rest is komisch.

Bartus Bakker en zijn vader stelen het geheime recept van Marco Marsepein. Let op de vader, die zijn zoon flink opjaagt; overdreven gespeeld, maar niet iedereen kijkt daar prettig naar.

Kasteelheer Jean-Claude valt van de trap en belandt in een rolstoel, en Tante Poets jaagt daarna iedereen op. Vrolijk en vooral chaotisch.

Het eerste deel en het gevoeligste: Sem wordt gepest en hoopt dat hij als stoere Piet met rust gelaten wordt. Niets engs, maar het pesten vraagt om een kind dat dat kan plaatsen.

Hugo Hogepief valt, raakt zijn geheugen kwijt en wordt door twee broers meegelokt naar hun huis. Geheugenverlies plus meegenomen worden is meer dan je van een Alle Leeftijden-film verwacht.
Het Sinterklaasjournaal en de losse speelfilms die niet bij een reeks horen, waaronder de zachtste titel van deze hele lijst.

De zachtste ingang die er is, en het enige dat echt vanaf drie jaar kan. Korte afleveringen, vaste structuur, en de spanning gaat nooit verder dan een zoekgeraakt pakje.

Rustig tempo en geen echte schurk. De bemanning die door Neptunus in steen is veranderd is het enige beeld dat een kleuter even vreemd kan vinden.

Geen reeksfilm maar een echte speelfilm, met meer gevoel en een hoofdrol voor een meisje dat het paard verstopt. Iets meer verdriet dan spanning.

Het vervolg, in dezelfde warme toon. Ook hier zit de zwaarte in de emotie en niet in dreiging.