Nonostante

Een man brengt zijn dagen vredig door in het ziekenhuis, zonder al te veel zorgen. Hij is al een tijdje opgenomen, maar deze toestand lijkt hem de beste manier om zijn leven te leiden, afgeschermd van alles en iedereen, zonder verantwoordelijkheden of problemen van welke aard dan ook. Hij voelt zich daar echt goed, en hoewel sommige van zijn kamergenoten zich gevangen voelen, kan hij zich voor hen ook vrij voelen zoals nergens anders. Deze kostbare routine verloopt soepel totdat er een nieuwe persoon op dezelfde afdeling wordt opgenomen. Zij is een rusteloze en boze kameraad, die niets van deze toestand accepteert, vooral niet de ongeschreven regels. Ze wil niet wachten; ze wil deze plek beter of slechter achterlaten. Ze wil leven zoals het hoort of sterven, zoals degenen die er terechtkomen overkomt. Hij wordt overweldigd door deze woede, probeert zich eerst te verdedigen en accepteert dan iets onbegrijpelijks.